«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

21 Μαρ 2017

Μαθαίνεται η ζωή από δεύτερο χέρι;…

Με το που πρόβαλε ο ήλιος συνειδητοποίησα πως δεν χωράνε δισταγμοί απέναντι στο κάλεσμα χαράς που πρόσφερε χτες η επίσημη πρώτη της Άνοιξης. Τι εύκολα που ξελογιάζεται κανείς όταν, με τις ηλιόλουστες εμφανίσεις της, τις προθέσεις και τα καμώματά της σ’ αιφνιδιάζει. Εξάλλου, εκείνη ξέρει να παίρνει τη θέση της χωρίς να το ζητά.
Υπάρχουν κάποιες συναντήσεις σε εκκρεμότητα, αδύνατο να τις ματαιώσω και πάλι. Πότε αν όχι τώρα. Χρειάζομαι ανάσες. Τις έχω ανάγκη. Τις έχουμε ανάγκη. Μπαίνω στον πειρασμό. Πακετάρω, λοιπόν στα γρήγορα, απόφαση, διάθεση, αισθήσεις και κουράγιο, κλειδώνω πίσω τις αδυναμίες και τα λάθη μου και παίρνω δρόμο.


             Κι αίφνης μια σκέψη μού κόλλησε στο νου. Να συναντούσα μια τσιγγάνα, τυχαία στο δρόμο, έλεγα μέσα μου  και.., να μου φώναζε: «Έι ψιτ… εσένα μιλάω»… Να επέμενε να διαβάσει της παλάμης μου το δυσανάγνωστο χάρτη κι εγώ να προσποιούμαι πως δεν τη βλέπω, μήτε την ακούω. Να με κοίταζε κατάματα και να μου ’λεγε αυτό που –εγώ ο αφελήςθα ήθελα ν’ ακούσω: «Απ’ όπου και αν ξεκινούν τα βήματά σου, μάτια μου, από όπου κι αν περνάνε, το θέμα είναι να σε βγάζουν λίγο πιο κει-λίγο πιο πέρα, δεν έχει σημασία εκεί που ονειρεύεσαι και να σε επιστρέφουν εκεί που αγαπάς». Τέλειο! Τι όμορφα που θα ’ταν; Αλλά έλα μου ντε, που η ζωή δε μαθαίνεται από δεύτερο χέρι…


16 Μαρ 2017

Σιωπές…


Υπάρχουν σιωπές ένα σωρό που ολοένα πληθαίνουν καθώς επελαύνει η παλίρροια της Άνοιξης. Σιωπές ανεπιθύμητες, θυελλώδεις, νευρωτικές, τολμηρές και… σιωπές ευγνωμονούσες. Σιωπές άναρχες, μονότονες, μελωδικές, γλυκές, έντονες, αμετάφραστες κι ανυπεράσπιστες στο αναπόφευκτο της απουσίας. Υπάρχουν σιωπές στην ψυχή, στα όνειρα, στα… ταλαιπωρημένα αποσιωπητικά, ανάμεσα στα πάθη και στις υπερβολές. Σιωπές αμήχανες, μελαγχολικές και… μουδιασμένες. Όλες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία που μπορείς να την μοιράζεσαι με τους λίγους –ελάχιστους στην πραγματικότητα– που συγγενεύουν με την ψυχή σου.
Κι αυτή η διακριτική αίσθηση σιωπής –αθέατη και… μελαγχολική– που όσο αργούν στο γύρισμα οι δείκτες του ρολογιού, αυξάνεται μέχρι να γίνει απόλυτη με το πέρας μιας ανορθόγραφης νύχτας πάθους.
Εκείνος κι εκείνη, δυο διάφανα σώματα, ψάχνουν κρυφά κι αθόρυβα να κρύψουν την ανάσα, τους στεναγμούς, τα φιλιά, τα χάδια και… τις ξεκούμπωτες τύψεις τους στην εχεμύθεια μιας αιωρούμενης κουρτίνας.
           Αν για κάτι είμαστε σίγουροι, είναι ότι δεν χρειάζονται περισσότεροι από δύο στη σιωπή.

9 Μαρ 2017

Χαθήκαμε νομίζω στη… μετάφραση της καθημερινότητας

Σε τούτα δω τα γνωστά «πάρε-δώσε» μας, όπου ο καθένας αφήνει το αποτύπωμά του, απίστευτα μοναχικά πλέον, ψάχνουμε –μες στον ορυμαγδό των ιδεών κάπου να βρούμε μια άκρη ν’ ακουμπήσει η ψυχή μας.
Και τελικά, αυτό που βρίσκουμε ακολουθώντας την καθησυχαστική γαλήνη μιας ρουτίνας είναι ένα ανεξάντλητο περίσσευμα ψυχής –στοιχείο που σπανίζει στις μέρες μας– που δεν λέει να μας απαρνηθεί ρουφώντας κυριολεκτικά όλη τη μελαγχολία μας.
Κάποτε χαμογελούσαμε όταν νιώθαμε τη φιλία, τη ζεστασιά, το νοιάξιμο να… γίνεται πράξη, άγγιγμα και συμπαράσταση. Τώρα, είναι δύσκολο –πώς να το εξηγήσω αλλιώς;…– να συνειδητοποιείς πόσο αδειάζουν οι σχέσεις και οι παρουσίες, να νιώθεις κι ακόμα χειρότερα να βλέπεις ψυχές να ξεκολλάνε και... να χάνονται.
Στα χρόνια ετούτα τα στεγνά και τα ξεδιάντροπα, είναι ευτυχία που υπάρχουν ακόμη κάποιοι που δείχνουν κατανόηση, ξέρουν να τιμούν τις αποχρώσεις των σχέσεων, της συντροφικότητας, της ζωής. Είναι εκείνοι που έχουν τον τρόπο, το ήθος και την υπομονή να ισορροπούν τα συναισθήματα και… να μας επαναφέρουν χωρίς προσχήματα, έντιμα και καθαράστο μέτρο.

         Προφανώς θέλει τρόπο, ήθος και υπομονή να διεγείρει το θυμικό ώστε… να ξεκλειδώσουν οι καρδιές μας.


26 Φεβ 2017

Γίνεται κι αυτό; Να λοιπόν που γίνεται…

Είναι κάποιες μέρες που ο χρόνος, προκλητικά αυθάδης, επιμένει να γυρίζει ανάποδα στη σκέψη. Σαστισμένος, διστακτικός κι αμήχανος κοιτάζω πίσω και βλέπω μικρές πολύτιμες στιγμές μου να με ακολουθούν. Όλα όσα έζησα και μου ανήκουν έρχονται, θρονιάζονται και… γίνονται συντροφιά μου. Αναμνήσεις μιας μνήμης άσβηστης που πάντα περισσεύει και ξεχειλίζει. Κι εσύ αναρωτιέσαι: Γίνεται κι αυτό; Να λοιπόν που γίνεται…


Τις προάλλες, έτυχε ν’ ανοίξω, για άλλη μια φορά, το κουτί των αναμνήσεων και επανέφερα στο φως ασήμαντα και ξεχασμένα αντικείμενα από τα πρώιμα χρόνια μου: φωτογραφίες, γραφτά, σημειώσεις και άλλα τινά. Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να περιπλανιέται σε πέλαγα νοσταλγίας. Κι αυτή η νοσταλγία, ως συνήθως, περνάει από κάτι χαραμάδες… ένας Θεός το ξέρει. Κι όσο ο νους, στην ανακύκλωση της μνήμης, επεξεργάζεται τα δεδομένα, εγώ απεγνωσμένα προσπαθώ ν' αφουγκραστώ τους χρόνους που αφέθηκαν στους ώμους μου. Ξεκίναγε ο ένας, απόσωνε ο άλλος… Άστα, ας μην τα λέω…
         Έτσι μεμιάς, λοιπόν, ήρθαν όλα αυτά και σκάλωσαν ακριβώς εκεί όπου –ξανά και ξανά– συναντάς ήχους, εικόνες, όνειρα, υποσχέσεις, όρκους, συναισθήματα, κλάματα, γέλια και δάκρυα να υποτάσσονται στα «πρέπει» και στους όρους που όρισε η ζωή. Όλα τα χαρτογραφημένα χθες όπου –όλοι θαρρώ– κρύψαμε τις χαρές και τις χάρες της παιδικής μας ηλικίας από κείνες τις αξέχαστες εποχές των «αλάλητων στεναγμών».